زمینه و اهداف: سوختگی ها به عنوان یکی از آسیب ها و چالش های سلامت عمومی به شمار می روند. بستری شدن بیماران دارای سوختگی در محیط بیمارستان، ارایه ی خدمات درمانی به آن ها را تسهیل می کند، اما طولانی شدن مدت زمان بستری می تواند علاوه بر تحمیل هزینه های اقتصادی، موجب بروز عفونت-های مختلف در بیماران نیز شود. این مطالعه به بررسی عوامل موثر بر مدت بستری بیماران سوختگی در بیمارستان سینای تبریز به عنوان بیمارستان مرجع سوختگی در شمال غرب کشور پرداخته است. مواد و روش ها: در این مطالعه ی توصیفی تحلیلی، پرونده های پزشکی بیماران سوختگی که در سال 1397 در بیمارستان سینای تبریز بستری بودند، مورد مطالعه قرار گرفت. جمع آوری داده ها با استفاده از چک لیست محقق ساخته مبتنی بر هدف انجام گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار Stata 16 و آنالیز رگرسیون چندک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: تعداد کل بیماران سوختگی بستری شده 1586 نفر بود. میانگین سنی بیماران 22/9 ± 25/5 سال بود. 62/3 درصد بیماران مذکر بودند. سوختگی ها بیشتر در فصل تابستان (30/5 درصد) و در منزل رخ داده بود (78/6 درصد). میانگین مدت زمان بستری این بیماران برابر با (8/57-7/43: 95 درصد CI) 8 روز بود. بیماران مجرد نسبت به متاهل (0/010=P) و افراد بی سواد نسبت به باسواد (0/022=P) مدت زمان بستری بالاتری داشتند. از طرفی هرچه نمره کمای گلاسکو در بدو بستری پایین تر بود، مدت زمان بستری افزایش می یافت (0/034=P). بیماران دارای سوختگی در صورت (0/037=P)، سر و گردن (0/001>P) و پشت تنه (0/031=P) مدت زمان بستری بیشتری داشتند. نتیجه گیری: نمره کمای گلاسکو، سوختگی در صورت، سر و گردن و پشت تنه علایم بالینی موثر در مدت زمان بستری بیماران سوختگی شناخته شدند. توجه به این علایم در تریاژ بیماران سوختگی و فراهم آوری خدمات باکیفیت درمانی و مراقبتی برای مدیریت این علایم، می تواند مدت زمان بستری را کاهش داده و نهایتا منجر به کاهش هزینه های اجتماعی و اقتصادی آن برای بیماران و جامعه گردد.

زمینه و هدف: ترخیص بیمار از مهمترین مراحل تاثیرگذار در رضایتمندی بیمار و جزو چالش های مدیریتی در بسیاری از بیمارستان ها است. پژوهش حاضر با هدف اندازه گیری زمان انتظار بیماران در فرایند ترخیص و عوامل تاثیرگذار بر آن در بیمارستان امام رضا (ع) انجام شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی زمان انتظار بیماران ترخیص شده از کلیه بخش های بستری بیمارستان امام رضا (ع) شهر مشهد مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 455 بیمار به عنوان نمونه انتخاب شدند. و زمان ترخیص آن ها در شش ایستگاه (داخل بخش، فاصله بین بخش تا مدارک پزشکی، در مدارک پزشکی، فاصله بین مدارک پزشکی تا حسابداری، محاسبه هزینه ها در حسابداری و پرداخت هزینه ها) با استفاده از روش زمان سنجی ساعت متوقف شونده اندازه گیری گردید. سپس داده ها با استفاده آمار توصیفی و تحلیلی و به کمک نرم افزار SPSS 16 در سطح معنی داری 0.05 تحلیل شد.نتایج: میانگین مدت زمان انتظار بیماران برای ترخیص در کل بیمارستان امام رضا (ع) 504.26 دقیقه با انحراف معیار 362.96 دقیقه بود. در بین بخش های مختلف نیز بخش گوش و حلق و بینی دارای کمترین و بخش سوختگی دارای بیشترین میانگین مدت زمان انتظار ترخیص بودند.نتیجه گیری: با توجه به این که بیشترین زمان انتظار مربوط به ایستگاه شماره یک (در داخل بخش های بستری) و نیز ایستگاه شماره شش (پرداخت هزینه) می باشد لذا پیشنهاد می گردد با انجام راهکارهای اصلاحی در این دو ایستگاه از قبیل تغییر ساعت ویزیت و تدوین برنامه زمان بندی شده جهت ارسال پرونده ها از بخش ها به حسابداری به کاهش زمان انتظار بیماران کمک نمود.

مقدمه: با توجه به محدودیت تخت های روانپزشکی و تحمیل هزینه بستری طولانی مدت، طول مدت بستری در بخش روانپزشکی مورد توجه محققین می باشد. متاسفانه اطلاعات محدودی از طول مدت بستری روانپزشکی در بیمارستانهای نظامی کشورمان در دسترس است. مطالعه حاضر با هدف بررسی طول مدت بستری نیروی نظامی در بخش روانپزشکی در بیمارستان بقیه اله انجام شد.مواد و روش کار: در این مطالعه که به صورت گذشته نگر انجام شد، تعداد 830 پرونده بستری مربوط به مردان نظامی بستری شده در بخش روانپزشکی بیمارستان بقیه اله به صورت تصادفی ساده از بین کل پرونده های مربوط به سالهای 1381-1380 بررسی شد. طول مدت بستری و متغیرهای دموگرافیک و مرتبط با سلامت روان ثبت گردید.نتایج: محدوده و میانگین (انحراف معیار) طول مدت بستری به ترتیب برابر 51-1 و 7.69±10.80 روز بود. طول مدت بستری به ترتیب در 220 نفر (5/26%) کمتر یا مساوی 5 روز، 271 نفر (7/32%) 10-6 روز، 172 نفر (7/20%) 15-11 روز و در 167 نفر (1/20%) بیش از 16 روز بود. طول مدت بیشتر بستری با سطح تحصیلات بالاتر از دیپلم، قرار گرفتن تحت ECT و طول مدت کمتر بستری با سابقه خودکشی و سابقه مصرف مواد مخدر همراه بود. طول مدت بیشتر بستری با اختلالات سایکوتیک و طول مدت کمتر بستری با اختلالات خلقی، اختلالات شخصیتی و سایر اختلالات همراه بود. ارتباط معنی دار آماری بین طول مدت بستری و سرباز یا کادر رسمی بودن و یا وضعیت تاهل مشاهده نشد (P>0.05).بحث: در مطالعه حاضر، حدود 20% بیماران بستری شده در بخش روان بیماران پزشکی بیمارستان بقیه اله بیش از 16 روز بستری شده اند، که با توجه به هزینه فراوان هر روز بستری و کمبود تخت روانپزشکی بر سیستم درمانی نظامی، مطالعات آتی با هدف بررسی علل بستری طولانی مدت در بیماران روانپزشکی توصیه می شود. به منظور کاهش طول مدت بستری، به نظر می رسد که لازم است به متغیرهایی از قبیل سطح تحصیلات، تحت ECT قرار گرفتن، سابقه مصرف مواد مخدر، سابقه خودکشی و برخی اختلالات روانپزشکی توجه نمود.

مقدمه: اهمیت مقایسه عملکرد بیمارستان ها با استفاده از شاخص های بیمارستانی، لزوم بهره گیری از مدل های کاربردی را امری اجتناب ناپذیر نموده است. پژوهش حاضر به منظور مقایسه هم زمان شاخص های کلیدی عملکرد بیمارستانی مراکز با استفاده از نمودار پابن لاسو (Pobon Lasso) انجام گرفت.روش بررسی: مطالعه توصیفی حاضر به صورت مقطعی و گذشته نگر در سال 1386 انجام گرفت. 31 بیمارستان و مرکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در مقطع پژوهش جامعه آماری را تشکیل دادند. شاخص های منتخب (درصد اشغال تخت، میزان چرخش تخت و میانگین مدت بستری) با مراجعه به معاونت درمان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و بررسی فعالیت ماهانه مراکز، در سال های 1384 و 1385 استخراج و مقایسه آن ها با استفاده از برنامه Excel و نمودار پابن لاسو انجام شد.یافته ها: از مجموع 31 مرکز مورد مطالعه در سال 1384، 3 مرکز (10 درصد) در ناحیه اول، 12 مرکز (39 درصد) در ناحیه دوم، 14 مرکز (45 درصد) در ناحیه سوم و 2 مرکز (6 درصد) در ناحیه چهارم و در سال 1385، 2 مرکز (6 درصد) در ناحیه اول، 14 مرکز (45 درصد) در ناحیه دوم، 13 مرکز (43 درصد) در ناحیه سوم و 2 مرکز (6 درصد) در ناحیه چهارم نمودار پابن لاسو قرار داشتند.نتیجه گیری: با استفاده از نمودار پابن لاسو می توان ضمن مقایسه هم زمان سه شاخص کلیدی عملکرد بیمارستان، به ارزیابی مراکز از بعد رعایت کارایی در اداره امور پرداخت. پیشنهاد می شود مدیران بیمارستان با استفاده از این روش که یکی از روش های فعال شناسایی مساله می باشد، تحلیلی از موقعیت مرکز خود در زمینه کارایی داشته باشند. این تحلیل می تواند راهنمای مفیدی برای برنامه ریزی های بهبود کارایی مرکز باشد.

زمینه و هدف: نوتروپنی به صورت شمارش مطلق نوتروفیل کمتر از 1500 بر میلی متر مکعب تعریف می شود. این اختلال تشخیص افتراقی های زیادی از یک نرمال واریاسیون تا یک اختلال تهدیدکننده حیات را در بر می گیرد. با توجه به اهمیت تشخیص زودهنگام علت نوتروپنی و انجام اقدامات متناسب با آن در کاهش مورتالیتی و تحمیل هزینه های مالی، لذا این مطالعه با هدف تعیین مدت زمان بستری بیماران مبتلا به نوتروپنی براساس علت و آنتی بیوتیک های مصرفی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه به صورت مقطعی و از نوع توصیفی _ تحلیلی بود. در این پژوهش 111 بیمار مبتلا به نوتروپنی از سال 1393 تا 1395 در بیمارستان حضرت معصومه (س) قم بصورت سرشماری بررسی شدند. اطلاعات لازم از پرونده پزشکی بیماران از طریق یک پرسشنامه به دست آمد. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 20 و با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، ANOVA، کای اسکوئر و آزمون دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شد. سطح معنی داری، کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: این مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به بدخیمی بالاترین زمان بستری در بیمارستان ( 25-15روز ) را داشتند. و بیماران مبتلا به بیماری های ویروسی کمترین زمان بستری در بیمارستان (5-4روز) را داشتند. 2/71 درصد بیماران در طی مدت بستری، آنتی بیوتیک مصرف کرده بودند و 8/28 درصد بیماران بدون دریافت آنتی بیوتیک، مدت زمان بستری را سپری کرده بودند. بیشترین فراوانی آنتی بیوتیک مصرفی سفتریاکسون (98/25 درصد) بود. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که ارتباط معنی داری بین مدت زمان بستری با علت و شدت بیماری وجود دارد. بنابراین در نظر داشتن فاکتورهایی همچون علت در ابتدای بستری می تواند نقش کلیدی در پیشبرد یک مدیریت صحیح در درمان بیماران مبتلا به نوتروپنی ایفا کند.

پیش زمینه و هدف: با توجه به آمار نسبتا بالای افراد وابسته به مواد مخدر در ایران، ما در این مطالعه می خواهیم خصوصیات و پیش آگهی داخل بیمارستانی سکته قلبی حاد در بیماران وابسته به اپیوئید و غیر وابسته به اپیوئید را موردبررسی قرار دهیم.مواد و روش کار: در طی این مطالعه حدود 95 بیمار بستری با تشخیص (AMI (acute myocardial infarction در بیمارستان طالقانی ارومیه در شش ماه اول سال 91 از طریق انجام مصاحبه و تکمیل پرسشنامه به دودسته وابسته به اپیوئید و غیر وابسته به اپیوئید تقسیم شدند و دو گروه ازنظر پیک ceratine phosphokinase-MB، مدت زمان بستری، شیوع STEMI (ST elevation MI) ، میزان(ejection fraction) EF ، مرگ و میر و عوارض داخل بیمارستانی بعد AMI (آریتمی های بطنی VT و VF و فوت) و محل درگیری جدار قلب، مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: در این مطالعه متوسط مدت بستری در بین 26 بیمار وابسته به اپیوئید 2.085±8 روز در مقابل 1.901±7.19 روز در گروه غیر وابسته به اپیوئید بود که تفاوت معنی دار آماری وجود نداشت. متوسط سن در بیماران وابسته به اپیوئید 16.68±59.65 سال در مقایسه با گروه غیر وابسته به اپیوئید بود. (13.26±67.64 سال) محل MI در بیماران وابسته به اپیوئید 46.3 درصد قدامی، 38.40 درصد تحتانی و 15.3 درصد نیز NSTEMI بود، و در بیماران غیر وابسته، 62.3 درصد قدامی،26.08  درصد تحتانی و 11.5 درصد NSTEMI بود تفاوت معنی دار آماری ازنظر محل MI یافت نشد. در گروه بیماران وابسته به اپیوئید عوارض داخل بیمارستانی، MI، مرگ ومیر داخل بیمارستانی و آریتمی های بطنی افزایش معنی داری نشان داد، 19.23 درصد از افراد وابسته به اپیوئید و  1.45درصد از افراد غیر وابسته به اپیوئید دچار مرگ ومیر داخل بیمارستانی شده اند. در کل از افراد وابسته به اپیوئید 23.07 درصد و از افراد غیر وابسته به اپیوئید 18.84 درصد دچار آریتمی های بطنی پس از AMI شده اند.بحث و نتیجه گیری: تفاوت معنادار آماری بین دو گروه وابسته به اپیوئید و غیر وابسته ازنظر مدت زمان بستری، سن، شیوع STEMI، محل MI، میزان EF و میزان پیک CPK-MB وجود نداشت. در حالی که مرگ و میر داخل بیمارستانی و عوارض پس از سکته قلبی در گروه وابسته به اپیوئید نسبت به گروه دیگر بیشتر بود.

زمینه و هدف: از جمله مشکلات عدیده ای که نوزاد نارس بعد از تولد با آن مواجه می باشد، ضعف مهارت های حرکتی دهان و عدم توانایی تغذیه از سینه مادر است. اقدامات مداخله ای ساده مانند تحریک بویایی می تواند در تسریع دستیابی به این مهارت که یکی از چالش های فزاینده در بخش های مراقبت های ویژه نوزادان است، کمک کننده باشد. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی بوی شیر مادر بر زمان انتقال تغذیه نوزاد نارس به تغذیه دهانی انجام شد.مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی بر روی 92 نوزاد نارس با سن حاملگی کمتر از 33 هفته در بخش های مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان های ولی عصر (عج) و جامع زنان تهران از اردیبهشت تا شهریور سال 1392 انجام شد. نمونه گیری به روش در دسترس به طور تصادفی از نمونه های دو گروه 46 نفره کنترل و مداخله (دریافت کننده تحریک بوی شیر مادر در زمان های گاواژ) صورت گرفت. برای جمع آوری اطلاعات از چک لیستی استفاده شد که شامل اطلاعات دموگرافیک و متغیرهای اصلی مورد مطالعه (طول مدت انتقال تغذیه از گاواژ به تغذیه دهانی، وزن گیری، طول مدت بستری و طول مدت اولین تغذیه نوزاد از سینه مادر) بود. اطلاعات توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل و من ویتنی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین طول دوره انتقال در گروه مداخله 11.20±3.23 و در گروه کنترل 21.65±6.04 روز بود (p<0.001) همچنین، میانگین طول مدت بستری در گروه مداخله 14.65±3.57 و در گروه کنترل 26.20±6.50 روز بود (p<0.001) در مورد گروه مداخله تغذیه از سینه مادر نیز در مدت کمتری صورت گرفت (p<0.001)نتیجه گیری: با توجه به کاهش مدت زمان انتقال از گاواژ به تغذیه دهانی در گروه مداخله، استفاده از این روش ساده و کم هزینه به مادران جهت تسریع دستیابی نوزاد به توانمندی تغذیه ای پیشنهاد می شود.

هدف: طول مدت اقامت بیمارستانی LOS شاخص مهمی است که در جهت برنامه-ریزی های مالی و مدیریتی بیمارستان ها میتواند مفید باشد. اگر بتوان بیمارانی که قرار است دارای اقامت طولانی مدت در بیمارستان باشند را بلافاصله پس از پذیرش شناسایی کرد، منابع مناسب میتواند جهت تلاش برای سرعت بخشیدن به مراقبتهای بهداشتی در همان ابتدا، در دسترس قرار گیرد. لذا با توجه به سالمند شدن و از سوی دیگر، صف طولانی انتظار برای استفاده از تخت های بخش ICU، مطالعه حاضر با هدف تعیین عوامل مرتبط با طول مدت اقامت بیماران در بخش ICU جراحی اعصاب بیمارستان لقمان حکیم انجام شده است. روش بررسی این مطالعه از نوع توصیفی گذشته نگر است. نمونه های مورد مطالعه از 543 پرونده ی کامپیوتری بیماران بستری در بخش آی سی یو جراحی مغز واعصاب بیمارستان لقمان حکیم وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در بازه زمانی 1395-1396 استخراج شده است. سپس با استفاده از نرم افزار Spss ویرایش 25 ارتباط بین هر یک از متغیرها وطول مدت اقامت با استفاده از آزمون خی دو تحلیل گردید. یافته ها: بر اساس نتایج حاصل از پژوهش جامعه آماری متشکل از 543 بیمار با میانگین سن 18. 07 ± 43. 34 شامل 4/42% زن و 6/57 % مرد بودند. متوسط طول مدت اقامت بیمار 33/6± 86/5 روز بود و عوامل مرتبط با طول مدت اقامت از مجموع 15 متغیر مورد بررسی شامل: تشخیص بیماری، فشار خون بالا، نوع جراحی و عوارض بعد از عمل: پنومونی، مننژیت، صرع بودند. نتیجه گیری: با استفاده از اطلاعات حاصل از تحلیل شاخص مدت اقامت بیمار در بیمارستان ها می توان به هدف تخصیص بهتر منابع و تخت های بیمارستانی و بهره وری بهینه از تخت های موجود دست یافت. با توجه به یافته های این مطالعه و با شناسایی و مدیریت بهتر عوامل مرتبط با طول مدت اقامت می توان شاخص طول مدت اقامت را بهبود داده و در کاهش هزینه ها و هدر رفت منابع گام برداشت. کلمات کلیدی: طول مدت اقامت بیمار، بخش مراقبت های ویژه، مغز و اعصاب، عوامل مرتبط.